Μαμά Φωλίτσα

Ο Ζυμωτός

2011-11-11T11:42:00.005+02:00

Κάποτε σε μια μακρινή χώρα ζούσε ένας καλός Δήμαρχος που όλοι τον αγαπούσαν και τον σέβονταν. Ήταν τόσο δίκαιος, και δεν είχα άλλο στο νου του από το καλό των ανθρώπων της πόλης του.
Μια μέρα έβγαλε μια διαταγή που έλεγε!
« Όποιος από τους δημότες βρει μέχρι την Κυριακή μια εφεύρεση που να κάνει καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων , εγώ ο Δήμαρχος θα του δώσω ένα μεγάλο βραβείο».
Όλοι μπήκαν τότε σε σκέψεις, και όταν έφτασε το απόγευμα της Κυριακής πολύς κόσμος μαζεύτηκε έξω από το Δημαρχείο και περίμενε.

Bγήκε τότε ο καλός άνθρωπος στο παράθυρο, και ρώτησε τον κόσμο, ποιος απ’ όλους είχε βρει καινούργια εφεύρεση, και τι ήταν.

Δήμαρχε, φώναξε τότε ένας νέος. Εγώ σκέφθηκα τα κινητά πεζοδρόμια.
Ζήτω φώναξε ο κόσμος! Ζήτω!
Και τι είναι αυτά τα κινητά πεζοδρόμια;
Εξήγησέ μας, είπε ο Δήμαρχος.
Να φτιάξουμε πεζοδρόμια που να κινούνται. Ν’ ανεβαίνουν επάνω οι άνθρωποι και τα πεζοδρόμια να τους πηγαίνουν από τη μία άκρη του δρόμου στην άλλη. Έτσι ο καθένας θα πηγαίνει στη δουλειά του χωρίς να κουράζεται.
Συγχαρητήρια, είπε ο Δήμαρχος. Σου αξίζει το μεγάλο βραβείο. Άλλος κανένας μήπως σκέφτηκε τίποτα;
Εγώ, είπε ένας άλλος εφευρέτης. Σκέφτηκα να βάλουμε πολλές βρύσες στα σπίτια μας. Από τη μία να τρέχει λάδι, από την άλλη ζάχαρη, από την άλλη μέλι, από την τέταρτη γάλα. Έτσι δεν θα πρέπει να τρέχουμε στον μπακάλη για ότι έχουμε ανάγκη.
Ζήτω! Ζήτω! Ζήτω! Φώναξε πάλι το πλήθος.

Κι εγώ, πετάχτηκε ένας τρίτος εφευρέτης, σκέφτηκα τα λαστιχένια αυτοκίνητα. Έτσι θα μπορούν να τρέχουν όσο θέλουν χωρίς να φοβούνται το τρακάρισμα. Γιατί όταν τρακάρουν θα πετιούνται ψηλά σαν τα τοπία ύστερα θα κάνουν γκελ και θα συνεχίζουν το τρέξιμο χωρίς να πάθουν τίποτα.

Ο ενθουσιασμός του κόσμου τώρα ήταν απερίγραπτος. Ο δήμαρχος αφού παίνεσε με τα καλύτερα λόγια τους τρεις εφευρέτες είπε ότι θα δυσκολευόταν να διαλέξει την πιο χρήσιμη εφεύρεση, γι’ αυτό παρακάλεσε να τον αφήσουν να σκεφτεί. Το άλλο Σάββατο όμως θα έδινε οπωσδήποτε το βραβείο. Κι όποιος άλλος σκεφτόταν καινούργια εφεύρεση θα έμπαινε κι αυτός στο διαγωνισμό. Αυτός που θα έκανε την πιο χρήσιμη σκέψη της εβδομάδας θα ήταν ο νικητής και θα έπαιρνε το μεγάλο βραβείο.

Τότε όλος ο κόσμος πήγε σπίτι του αποφασισμένος να βάλει τα δυνατά του να βρει πιο χρήσιμη εφεύρεση. Κι επειδή δεν μπορούσαν και να εργάζονται και να σκέφτονται έκλεισαν όλοι τα μαγαζιά τους και σταμάτησαν τις δουλειές για ολόκληρη τη βδομάδα.

Ο φούρναρης Κουλουρής σκέφτηκε: θα βρω την πιο σπουδαία εφεύρεση Πρέπει όμως να κλείσω τον φούρνο και να μείνω στο σπίτι. Έτσι θα έχω όλο τον καιρό να σκεφτώ για τις ιπτάμενες φρατζόλες που θα τους κολλάμε επάνω ένα χαρτάκι με τη διεύθυνση του πελάτη και εκείνες πετώντας θα πηγαίνουν να τον βρουν μόνες τους.
Το ίδιο σκέφτηκε κι ο άλλος φούρναρης της πολιτείας ο Φρα τζο λομ. Δουλειά και σκέψη δεν γίνεται. Δεν θα ζυμώσω όλη την εβδομάδα. Έκλεισε λοιπόν τον φούρνο του αδιαφορώντας για την γειτονιά που δεν θα είχε ψωμάκι να φάει. Μα και οι άλλοι φούρνοι έμειναν κλειστοί. Όλοι ήθελαν να γίνουν εφευρέτες και να πάρουν βραβείο.

Ο καημένος ο Ζυμωτός, που είχε ένα μικρό φούρνο στην άκρη της πόλης, όταν έμαθε ότι όλοι οι φούρνοι ήταν κλειστοί σκέφτηκε! « Τι θα γίνει τόσος κόσμος χωρίς ψωμί μια ολόκληρη βδομάδα. Καλά θα ήταν να μη δουλέψω κι εγώ. Κάτι μπορεί κι εγώ να σκεφτόμουν. Αλλά δεν βαριέσαι! Ας σκεφτούν οι άλλοι οι πιο έξυπνοι κι εγώ ας ζυμώσω ψωμάκι να φάνε».
Έτσι ανασκουμπώθηκε ο καημένος ο Ζυμωτός κι έφτιαξε πέντε φορές περισσότερα ψωμιά από άλλοτε. Το έμαθε ο κόσμος ότι αυτός δεν είχε κλείσει το φούρνο κι έστελναν κι αγόραζαν ψωμί κι εκείνοι που έμεναν στις πιο μακρινές γειτονιές.
Σαν έφτασε το Σάββατο, έξω από το Δημαρχείο μαζεύτηκε πάλι ο κόσμος. Όλοι κάτι είχαν να πουν. Οι εφευρέσεις έδιναν κι έπαιρναν. Η μία καλύτερη από την άλλη.
Ο δήμαρχος ενθουσιασμένος παίνεσε όλους για τις πρωτότυπες σκέψεις τους και μπήκε στο Δημαρχείο ν’ αποφασίσει για το βραβείο. Καθώς όμως ήταν τόσο ψηλά, είδε πέρα στην άκρη της πόλης μέσα από τν τζαμαρένια πόρτα του φούρνου τον Ζυμωτό που ξεφούρνιζε τις αφράτες του φρατζόλες.
Ποιος είναι αυτός που περιφρόνησε τη διαταγή μου, κι αντί να έρθει να δει τι απόφαση θα βγάλω και ποιόν θα βραβεύσω κάθεται και δουλεύει; Ρώτησε τους συμβούλους του.

Ξέρετε δήμαρχε, αυτός ο καημένος ετοιμάζει ψωμί για όλη την πόλη αυτή τη βδομάδα, που οι άλλοι έκλεισαν τα μαγαζιά τους για να σκεφτούν. Έχει τόσο πολλή δουλειά που δεν σταματάει ούτε τη νύχτα.
Περίεργος ο δήμαρχος έστειλε κι έφεραν μπροστά του τον φτωχούλη φούρναρη.
Γιατί κι εσύ δεν προσπάθησες να βρεις μια χρήσιμη εφεύρεση;

Δήμαρχε μου, απάντησε ταπεινά ο Ζυμωτός, επειδή εγώ είμαι λιγάκι χονδροκέφαλος σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να φτιάχνω ψωμί να έχουν να τρώνε οι εφευρέτες.
Ε, λοιπόν. Έκανες την πιο χρήσιμη σκέψη της εβδομάδας. Το βραβείο σου ανήκει, απάντησε ενθουσιασμένος ο δήμαρχος, και φέρνοντας το μεγάλο βραβείο το έβαλε στα χέρια του ταπεινού φούρναρη που τον κοίταζε γεμάτος έκπληξη.

Η Καρδιά Του Ρολογιού

2011-10-29T11:47:00.027+03:00

Πάνω στο κομοδίνο της γιαγιάς του Κωστάκη βρίσκεται από χρόνια ένα παλιό χρυσό ρολόϊ. Ο Κωστάκης το γνωρίζει από τον καιρό που γεννήθηκε. Η γιαγιά φαίνεται ότι τα’ αγαπάει πολύ, γιατί το προσέχει σαν τα μάτια της.

Πρόσεχε κόρη μου, το ρολόϊ, λέει κάθε φορά που η Κατινίτσα, η μικρή υπηρεσία, ξεσκονίζει το κομοδίνο.

Κι όταν ο Κωστάκης με την αδερφούλα του κυνηγιόνταν και τρέχουν κοντά στης γιαγιάς το κομοδίνο, γεμάτη τρόμο τους φωνάζει:

Μη πουλάκια μου εκεί. Μη, θα μου ρίξετε το ρολόι
Γιαγιά τα’ αγαπάς πολύ το ρολόι σου; Ρώτησε μια μέρα ο Κωστάκης τη γιαγιά του.
Ναι αγοράκι μου, πάρα πολύ τα’αγαπώ.
Γιατί γιαγιά;
Γιατί ήταν του παππού που έφυγε και πήγε στον ουρανό με τους αγγέλους.
Α, γι’αυτό. Και το ρολόι γιαγιά, σ’αγαπάει κι εκείνο;
Ξέρω κι εγώ; Είπε η γιαγιά χαμογελώντας. Ίσως.

Από τότε του Κωστάκη του μπήκε αυτή η σκέψη: Άραγε το ρολόι αγαπάει κι εκείνο τη γιαγιά;
Μια μερα η γιαγιούλα αρρώστησε. Όλοι στο σπίτι ήταν λυπημένοι. Η μαμά κι ο μπαμπάς ήταν σκεφτικοί κι αμίλητοι.
Η Κατινίτσα μπαινόβγαινε στην κουζίνα σκουπίζοντας τα μάτια και φυσώντας την μύτη της. Ο Κωστάκης με την αδερφούλα του μπαίνουν τώρα χωρίς τρεξίματα και φασαρίες στης γιαγιάς το δωμάτιο.
Ένα απόγευμα που ο Κωστάκης καθόταν πλάι στο κρεβάτι της, την άκουσε που αναστέναξε:

Γιατί γιαγιά μου κάνεις έτσι;
Μου πονάει το κεφάλι, πουλάκι μου.

Ο Κωστάκης δεν ήθελε να ποναέι της γιαγιά του το κεφάλι. Γιατί την αγαπούσε πολύ τη γιαγιά του αυτός. Αυτός δεν ήταν αναίσθητος σαν το παλιορόγολο πανω στο κομοδίνο, που τακ τακ σαν μη συνέβαινε τίποτα. Αν λυπόταν τη γιαγιά, θα ΄πρεπε να το δείχνει. Όχι να μην αλλάξει σκοπό. Τικ, τακ, τακ, τακ. Το αναίσθητο! Τις σκέψεις αυτές τις είπε το βράδυ και στο μπαμπά του.
Καθόντουσαν στη βεράντα. Τριγύρω ήταν χυμένο το σκοτάδι. Μόνο το ασημένιο φεγγαράκι έλαμπε στον ουρανό.

Θα σου πω μια ίστορία, του είπε τότε ο μπαμπάς, και θα δικαιολογήσεις το καημένο το ρολόι της γιαγιάς που δεν εκδηλώνει τη στεναχώρια του.

Ήταν κάποτε ένα μεγάλο ρολόι του τοίχου, απ’ αυτά που έχουν μέσα κούκο. Κάθε φορά που γινόταν στο σπίτι μια χαρά, ο κούκος άρχισε αμέσως το τραγούδι. Μα τι τραγούδι ήταν εκείνο! Μ’ αυτό έδειχνε όλη του την ευχαρίστηση το ρολόι του τοίχου. Όταν πάλι γινόταν στο σπίτι κάτι δυσάρεστο, σα να πούμε ένα από τα παιδιά αρρώσταινε ή έπεφτε και χτυπούσε, τότε ο κούκος έβαζε τα κλάματα. Κλάματα να δουν τα μάτια σου.
Αυτό μάλιστα! Όχι σαν το ρολόι της γιαγιάς, που δεν λυπάται καθόλου.
Περίμενε ν’ ακούσεις τη συνέχεια αγόρι μου, είπε ο μπαμπάς. Μια μέρα μέσα σ’ εκείνο το σπίτι που καθόταν το ρολόι γίνανε δυο πράγματα την ίδια ώρα. Ενώ δηλαδή ο μπαμπάς άνοιγε το πακέτο με τα παιχνίδια που είχε φέρει στα παιδιά του, και το ένα παιδί κρατούσε κιόλας στην αγκαλίτσα του το όμορφο κάτασπρο αρκουδάκι, κι ήταν χαρούμενο, τ’ άλλο παιδί, με το μαχαιράκι που ο μπαμπάς έκοβε τον σπάγγο μάτωσε το χεράκι του κ’ έβαλε τα κλάματα. Το ρολόι που τα έβλεπε όλα αυτά από ψηλά δεν ήξερε τι να κάνει. Να χαρεί ή να λυπηθεί. Να τραγουδήσει ή να κλάψει.
Επειδή λοιπόν δεν ήξερε τι να κάνει, ρώτησε το Θεό κι Εκείνος του είπε:
Καλό μου ρολόι. Την ίδια στιγμή που ένας άνθρωπος έχει μια λύπη, μπορεί ένας άλλος να έχει μια μεγάλη χαρά.
Κι εγώ τι πρέπει να κάνω; Πως μπορώ να γελάω και να κλαίω μαζί;
Ούτε να κλαίς καλό μου ρολόι, ούτε να γελάς. Ν’ αγαπάς όμως όλους τους ανθρώπους και θα τους δείχνεις την αγάπη σου με το να κάνεις τη δουλειά σου σωστά και ακούραστα. Μ’ αυτό και μόνο θα τους δείχνεις πόσο τους αγαπάς

Όταν τελείωσε η ιστορία, ο Κωστάκης έγειρε το κεφαλάκι του στο μπράτσο του μπαμπά του κι αποκοιμήθηκε. Τότε εκείνος τον πήρε στην αγκαλιά του απαλά και τον πήγε στο κρεβατάκι του. Το φεγγαράκι έλαμπε ψηλά στον ουρανό. Από τότε ο Κωστάκης δεν ξαναρώτησε αν το ρολογάκι της γιαγιάς την αγαπάει. Το ‘βλέπε που έκανε σωστά και ακούραστα την δουλεία του και ήταν ευχαριστημένος. Γιατί βέβαια το ρολογάκι αγαπούσε και την γιαγιά που ήταν άρρωστη, αγαπούσε όμως και τα παιδιά που έδειχναν χαρούμενα στην μαμά τις αντιγραφές τους, αγαπούσε και τον μπαμπά που καμάρωνε για τα καλά του τα παιδάκια, αγαπούσε και την Κατινίτσα που της έλεγε μπράβο η μαμά όταν έκανε σωστά την δουλεία της , αγαπούσε και την μαμά που ‘χε μια καρδιά γλυκειά γλυκειά σα ζάχαρη.

Ο Αργύρης ο Σκάνταλος

2011-09-29T23:18:00.000+03:00

Ένα αγόρι της Τρίτης δημοτικού είναι ο Παυλάκης. Μία Δευτέρα που η δασκάλα του ζήτησε να της δείξει την αντιγραφή του εκείνος της είπε με καμάρι.

-Κυρία, τη αντιγραφή μου την έγραψα στο εξοχικό μας σπίτι, που πήγαμε χτες και είναι κοντά στη θάλασσα. Και ο μπαμπάς μου είπε πως θα πηγαίνουμε εκεί κάθε Σαββατοκύριακο. Και θα διαβάζω εκεί τα μαθήματα της Δευτέρας.

- Καλορίζικο Παυλάκη μου το καινούργιο σας εξοχικό σπίτι, είπε η δασκάλα στο παιδί που έλαμπε ολόκληρο από τη χαρά του.

-Και το άλλο Σαββατοκύριακο που θα πάμε, θα φυτέψουμε δεντράκια, είπε ο μπαμπάς μου. Και θα βοηθήσω στο φύτεμα κι εγώ.

Πραγματικά. Τ΄άλλο Σάββατο ο Παυλάκης με τους γονείς ξαναπήγαν στο εξοχικό σπίτι. Τι όμορφα που ήταν εκεί! Πέρα η γαλάζια θάλασσα έλαμπε στον ήλιο, κι από την πλαγιά ερχόταν μοσχοβολιά πεύκου, θυμαριού και μέντας.

Μόλις έφτασαν, ο μπαμπάς του Παυλάκη έβαλε παλιά ρούχα και πήγε στο περιβόλι. Έσκαψε λακουβίτσες και φύτεψε μέσα σ’ αυτές τα μικρά δεντράκια που είχαν φέρει μαζί του από την πόλη. Ο Παυλάκης ανάλαβε το πότισμα.

Από εκείνη τη μέρα πως τ’ αγγαπούσε τα δεντράκια του ο Παυλάκης! Τα φρόντιζε σαν ναταν οι καλύτεροί φίλοι του. Κι αυτά μεγάλωσαν, φούντωσαν κι ήταν μια χαρά να τα βλέπεις.

Μια Κυριακή απόγευμα η οικογένεια του Παυλάκη περίμενε επισκέψεις. Ήταν ο θείος, η θεία κι ο γιός τους, ο Αργύρης ο Σκάνταλος. Το Σκάνταλο δεν ήταν επίθετο, ήταν παρατσούκλι. Είχε όμως κολλήσει τόσο ταιριαστά πάνω στονν Αργύρη, που ζήτημα ήταν αν θα τούφευγε ποτέ.

Μόλις φτάσαν οι μουσαφιραίοι στο εξοχικό σπίτι του Παυλάκη, η πρώτη δουλεία του Αργύρη ήταν να κρεμαστεί πάνω στη σιδερένια εξώπορτα και να κάνει κούνια. Η δεύτερη να κυνηγήσει τη Μιμή, τη μικρή γάτα που η μητέρα του Παυλάκη πάντα την έπαιρνε μαζί της στο εξοχικό, κι η Τρίτη του δουλειά ήταν να πιάσει την αχλαδιά με τα δυο του χέρια και να την κουνάει τόσο δυνατά σαν να ήθελε να την ξεριζώσει.

-Μη την αχλαδιά, θα την ξεριζώσεις, του φώναξε ο Παυλάκης.
-Και τι σε νοιάζει εσένα, ήταν η απάντηση του Αργύρη.

Ο Παυλάκης κατάλαβε πως δεν θα γλύτωνε το δέντρο του μ’ άλλο τρόπο είπε στον άταχτο ξάδερφό του.
-Πάω στην πλαγιά στο δάσος.
-Έρχομαι κι εγώ, απάντησε εκείνος και τον ακολούθησε.

Σαν έφτασαν στο δάσος, ο Αργύρης σκαρφάλωσε πάνω σ’ ένα πεύκο κι άρχισε να κόβει τα κλαδιά του.

- Γιατί τα κόβεις, κρίμα δεν είναι;
- Τι; Νομίζεις ότι πονάνε;
- Δεν πονάνε, αλλά χαλάει το δέντρο.
- Ας χαλάει, δεν με νοιάζει.

Ξαφνικά ένα πολύ παράξενο πράγμα έγινε. Λες και το πεύκο κατάλαβε τι είπε ο Αργύρης, άρχισε να σηκώνει ψηλά τα κλαδιά του και να φυλακίζει μέσα σ’ αυτά το άταχτο παιδί.
Ο Αργύρης προσπάθησε να βγεί μεσ’ απ’ τα κλαδιά που είχε μπερδευτεί μα δεν τα κατάφερνε. Τότε θυμωμένος άρχισε να κάνει πιο μεγάλο κακό στο δέντρο. Τσάκιζε τα κλαδιά για να μπορέσει να βγει απ’ αυτά. Το κλαδί έσπασε γρήγορα, αλλά θεέ μου! Τι έγινε τότε! Ο Αργύρης ο Σκάνταλος βρέθηκε με τα μούτρα στο χώμα. Γρατζουνιές, αίματα, καρούμπαλο, μελανιές, και τι δεν γέμισε ο κακομοίρης. Ο Παυλάκης έτρεξε να τον βοηθήσει.

- Σου το έλεγα Αργύρη. Δεν πρέπει να κάνουμε κακό στα δέντρα. Πρέπει να τα έχουμε φίλους μας.

Να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω αν ο Αργύρης ο Σκάνταλος έκανε από τότε φίλους του τα δέντρα. Ξέρω όμως πως φοβόταν από τότε να τους κάνει κακό, γιατί εκείνη η τούμπα από το πεύκο έμεινε άσβυστη στο μυαλό του.

Γλυκό τζαμπί σταφύλλι

2011-09-18T14:42:00.001+03:00

της Μαρίας Γουμενοπούλου
Απο το βιβλίο " Ο κήπος με τις ιστορίες "
Πρώτο βραβείο Unicef

Μια φορά κι έναν καιρό στα πολύ παλιά χρόνια υπήρχε ένα μικρό χωριό που το λέγανε Αγαθοχώρι. Στο Αγαθοχώρι όλοι οι άνθρωποι ήταν καλοί κι αγαπούσαν πολύ ο ένας τον άλλον.
Είχε απ' όλα τα καλά το Αγαθοχώρι, εκτός από αμπέλια και κληματαριές. Σταφύλι δεν είχαν δει ποτέ στα μάτια τους οι Αγαθοχωρίτες και κρασάκι, που γίνεται απ' τα σταφύλια, δεν είχανε ποτέ τους πιει.

Μια μέρα ένας γέρος, που πήγε με το γαϊδουράκι του σ' ένα άλλο χωριό, έφερε γυρίζοντας μια μικρή ρίζα κληματαριά και τη φύτεψε στην αυλή του.
Η κληματαριά μεγάλωσε κι όταν ήρθε ο Αύγουστος είχε κιόλας έτοιμο το πρώτο τσαμπί σταφύλι. Το 'κοψε γεμάτος χαρά ο καλός Αγαθοχωρίτης, το 'πλυνε στη βρυσούλα του, αλλά πριν το φάει,σκέφτηκε:
- Δεν είναι κρίμα να το φάω μοναχός μου, ενώ μπορώ να καλέσω και το γείτονα μου να το φάμε μαζί; Μια και δυο πλησίασε το φράχτη και φώναξε:
- Γείτονα, έλα να φάμε μαζί το σταφύλι μου.

Ήρθε ο γείτονας χαρούμενος μαζί με τη γυναίκα του, αλλά, πριν αρχίσουν να το τρώνε, είπε η καλή γυναίκα.
- Τι κρίμα να το φάμε μόνοι μας, αφού μπορούμε να καλέσουμε και τους άλλους γείτονες, που έχουν και μικρό παιδί.
Ήρθαν λοιπόν και οι γείτονες οι άλλοι με το παιδί. Εκείνοι με τη σειρά τους σκέφτηκαν τους δικούς τους γείτονες, που 'χαν μάλιστα τρία παιδιά,, ήρθαν κι εκείνοι με τα τρία παιδιά, εκείνοι κάλεσαν άλλους, οι άλλοι άλλους κι έτσι σιγά-σιγά η αυλή του καλού Αγαθοχωρίτη γέμισε ανθρώπους και παιδιά.

Όταν άρχισε η μοιρασιά, ήταν τόσοι πολλοί άνθρωποι μαζεμένοι, όσες κι οι ρόγες του σταφυλιού. Έτσι θα "παίρνε ο καθένας από μια ρόγα μονάχα. Μόλις όμως έκοψε ο γέρος την πρώτη, για να τη δώσει στον καλό του γείτονα, αμέσως η ρόγα μεταμορφώθηκε σ' ολόκληρο τσαμπί. Έκοψε τη δεύτερη κι αυτή το ίδιο. Χαρές που κάνανε οι Αγαθοχωρίτες! Και η τρίτη και η τέταρτη έγιναν κι αυτές με τη σειρά τους μεγάλα, ωραία τσαμπιά.

Ξετρελαμένοι από χαρά οι χωρικοί έπαιρναν ο καθένας το τσαμπί του κι έφευγαν ευχαριστημένοι. Όταν και η τελευταία ρόγα που κράτησε ο γέρος για τον εαυτό του έγινε κι αυτή με τη σειρά της μεγάλο κι όμορφο τσαμπί, ο γέρος σκέφτηκε: - Καλύτερα να μην το φάω, να το κάνω κρασάκι.
Το έστυψε λοιπόν καλά-καλά, έβγαλε ζουμί όσο χωράει ένα ποτήρι, το 'βαλε ύστερα σ' ένα μικρό μικρό βαρελάκι και περίμενε. Όταν πέρασαν οι μέρες και το κρασί ήταν έτοιμο, φώναξε πάλι το γείτονα του να το πιούνε μαζί.

Εκείνος θυμήθηκε το δικό του γείτονα και τον κάλεσε, αυτός κάλεσε έναν άλλον, ο άλλος άλλον και σιγά σιγά μαζεύτηκαν πάλι όλοι οι Αγαθοχωρίτες στην αυλή του καλού γέρου, για να δοκιμάσουν το κρασάκι του. Όμως έγινε και πάλι το ίδιο παράξενο πράγμα, που είχε γίνει με τις ρόγες του σταφυλιού.
Το βαρελάκι δεν άδειαζε όσο κι αν έπιναν. Έπιναν, έπιναν κι αυτό ήταν πάντα γεμάτο. Ήταν η ευλογία του θεού, είχε πει ο καλός γέροντας. Κι ήθελε μ' αυτό ο θεός να τους δείξει, ότι όποιος μοιράζεται μ' άλλους τα καλά που έχει, αυτά δε λιγοστεύουν, αλλά όλο και πιο πολλά γίνονται. Από τότε το βαρελάκι με το γλυκό κρασί στο Αγαθοχώρι είναι πάντα γεμάτο. Όποιος θέλει, πάει, πίνει και είναι τόσο γλυκό, όσο κανένα κρασί σ' όλο τον κόσμο.

Η συνταγή

2011-06-14T16:16:00.002+03:00

Η ηλικιωμένη κυρία με τα άσπρα μαλλιά και το ευγενικό χαμόγελο, έδινε συνέχεια απαντήσεις εκείνο το βράδυ. Στο παλιό της σαλόνι είχαν μαζευτεί κόρες και νύφες για να περάσουν λίγη ώρα κοντά της.

Κοντά της ήταν πάντα τόσο όμορφα! Τούτες οι νέες γυναίκες, όταν βρίσκονταν κοντά της, προσπαθούσαν πάντα κάτι να πάρουν από αυτήν.

Έστω και μια συνταγή για τυρόπιτα. Έστω και μια συμβουλή για τον κοκκύτη.

Τι πρέπει να κάνω για να είμαι καλή σύζηγος;

Η ερώτηση ήρθε από τη νεότερη που είχε πολύ λίγο καιρό παντρεμένη. Ούτε ξάφνιασε ούτε σοκάρισε την ηλικιωμένη κυρία. Με την ίδια απλότητα που μιλούσε πριν λίγο για το ροσμπίφ και τη μαγιονέζα, απάντησε:

Να εκδηλώνεις στον άντρα σου περοσσότερο από μια φορά την ημέρα την εμπιστοσύνη που του έχεις. Δεν φτάνει να το νιώθεις μόνο αυτό το συναίσθημα, είναι εξ’ ίσου απαραίτητη και η εκδήλωσή του

Κάθε του προτέρημα υπογράμμισε το. Ψάξε με προσοχή να ανακαλύψεις προτερήματά του που δεν τα είχες ως τώρα προσέξει.

Δείχνοντάς του θαυμασμό και εκτίμηση, θα τον βοηθήσεις να γίνει καλύτερος.

Όσο για τα ελαττώματα; Μήπως πρέπει να δείχνουμε και

γι’ αυτά το θαυμασμό μας; Πετάχτηκε με πιπεράτη διάθεση μια από τις άλλες νεαρές κυρίες.

Φυσικά όχι. Γι΄αυτά όμως θα πρέπει να αναπτύξετε τα’οσο μεγάλη ανεκτικότητα, ώστε να τα αντιμετωπίσετε με την καλύτερη σας διάθεση, Για να τα κριτικάρετε θα πρέπει πάντα να περιμένετε την κατάλληλη στιγμή, ποτέ όμως δημόσια.
Πολλά από τα ελαττώματα του μπορώ να τα ανεχθώ, αλλά το ότι δεν με καταλαβαίνει, αυτό μου κοστίζει αφάνταστα, είπε με παράπονο μια τρίτη.

Και τι το ιδιαίτερο έχεις κάνει χρυσή μου για να το επιτύχεις αυτό; Έχεις ανοίξει μπροστά του τελέιως διάπλατα την καρδιά σου; Τον έχεις κάνει κοινωνό κάθε σκέψης σου, κάθε ελπίδας κι ανησυχίας σου; Για να σε καταλάβει, όπως λες ο άνδρας σου, πρέπει να ριχτεί τόσο φως μέσα σου, να έχει τέτοια διαφάνεια η ψυχή σου, ώστε τίποτα απ’ όσα έχεις μέσα σου να μην του είναι άγνωστα. Όταν κρατάμε τον εσωτερικό μας κόσμο σ’ ένα ημίφως, όταν διπλομανταλώνουμε τις σκέψεις μας, πως έχουμε την απαίτηση από εκείνον να μας καταλάβει;
Έχετε δίκιο. Και πως ψυχραίνει τότε η ατμόσφαιρα, ‘όταν μας μπεί η ιδέα ότι δαν μας καταλαβαίνει!
Όταν μιλάς για ατμόσφαιρα, καλό μου παιδί, να μη βάζεις το ρήμα που θα μεταχειριστείς στο τρίτο πρόσωπο. Να μη λες δηλαδή, ψυχραίνεται ή ζεσταίνεται η ατμόσφαιρα, ψυχαράινω εγώ ή ζεσταίνω εγώ του σπιτιού μου την ατμόσφαιρα. Ο άνδρας επιθυμεί ζέστη και χαρούμενη ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι, αλλά δεν ξέρει να την φτιάξει. Είναι δουλεία της γυναίκας αυτή. Την φτιάχνει με τον καλό το λόγο της, το γλυκό της χαμόγελο, το περιποιημένο φαγητό, το καθαρό το σπίτι.

Η κυρία με τα άσπρα μαλλιά σταμάτησε. Η νέα που είχε κάνει την ερώτηση κρεμόταν απ’ τα χείλη της.

Τι άλλο; Είναι και τίποτα άλλο που πρέπει να προσέξω;
Ο ρόλος της καλής συζύγου, είναι να βοηθήσει τον άνδρα της να γίνει καλύτερος. Να αναπτύξει την προσωπικότητα του σε όλους τους τομείς. Μορφωτικά, πνευματικά, ηθικά, κοινωνικά. Θα τον βοηθήσει ουσιαστικά παρέχοντας του σεβασμό, ελευθερία και υποκίνηση.

Ο ρόλος της καλής γυναίκας, δεν είναι να κρετάει με το απαλό λευκό χεράκι της ένα χονδρό χαλινάρι, αλλά μ’ αυτό τα τρυφερό το χέρι της να δείχνει πάντα στους γαλάζιους ορίζοντες, το ρόδινο φως ενός όμορφου κόσμου.